Dag 1 – In the beginning there was an airplane...
Na wat heen en weer mailen met één van mijn beste vrienden besloten we om er een weekje tussenuit te gaan. Beetje hangen op het strand, biertje drinken, laptopje mee om 's avonds op het balkon film te kunnen kijken, het goede leven dus. Na wat speurwerk op internet hebben we gevonden wat we zochten: voor 250 euro per persoon een reisje naar Alanya, één van de vele Salou's van Turkije. Heel hotel, half pension, goeie deal!
De reis begint, zoals wel vaker, op Schiphol. De vliegmaatschappij is Sky Airlines, een onderneming van Turkse origine, dus met landen op de landingsbaan zijn we al tevreden. Na het boarden blijkt dat we het toch niet helemaal goed begrepen te hebben; Sky Airlines is Skai Airlines, de stoelen zijn in een jaren 70 uitvoering van bordeauxrood skai en het 1 meter 55 hoge meisje een paar meter voor me klaagt over te weinig beenruimte. Ik meet 1 meter 95, dus... Verder doen interieur en clientèle me erg denken aan de filmklassieker Flying High, maar dan de minder lollige sequel. Voor het eerst in jaren was er overigens weer eens een gratis maaltijd aan boord. Volgens de stewardess was het een broodje salami, volgens mij een smakeloos stuk taaitaai met ham en augurk ertussen. De discussie ben ik maar niet aangegaan. Ondanks het feit dat Sinterklaas een Turk is ga ik er niet vanuit dat de gemiddelde Turkse enig idee heeft wat een taaipop is. De cabin crew zag er overigens “interessant” uit: drie doorsnee Turkse dames en een blondine met het voorkomen van een hoer uit een nog te verschijnen Tarantino-film.
Na 3 uur en 45 lange minuten zonder succes proberen een houding te vinden waarbij m'n reet ook voelde als m'n reet landde het vliegtuig tot ieders verrassing op de daarvoor bestemde plek, namelijk de landingsbaan van Antalya. Nog meer verrast was ik dat de inhoud van het vliegtuig, toch voor de volle honderd procent (minus 2) bestaand uit badslipper dragend klootjesvolk met witte sportsokken, niet na de landing in een daverend applaus of wave uitbarstte. Ongeveer drie uur later (koffers ophalen en de bustransfer gingen voorspoedig) arriveerden we in het hotel en kregen we een kamer toegewezen; uitzicht op een blinde muur en een geluid uit de aangrenzende kamer alsof Godzilla na een avond comazuipen in een zinken emmer z'n blaas stond te legen. Omdat het inmiddels 6 uur 's ochtends Turkse tijd was na enig woelen uiteindelijk toch in slaap gevallen. Het probleem van de urinerende Godzilla was er één voor de volgende dag.
Dag 2 – Kamerwissel en rust
Bij iedere pakketreis is er de dag na aankomst een meeting met de lokale reisleider. Tot nu toe is het me gelukt deze meetings te mijden als platjes, echter dit keer was er geen ontkomen aan. Godzilla zeek onverminderd door en dat moest opgelost worden. Na een paar uurtjes hangen op het strand (een ontspannen strandtent genaamd Flamingo) besloten we om onze reisleider Ali aan te spreken. Ali bleek uitermate slagvaardig; even een Turks onderonsje bij de receptie en kamer 11 (niet te verwarren met de Nederlandse jazzband Room Eleven) werd verruild voor een gelijksoortig optrekje met nummer 107. Twee essentiële verschillen: het geluid van een luidruchtig pissend Japans monster werd vervangen door de muziek uit de buitenbar van het hotel (de greatest hits van Modern Talking, maar toch draaglijk) en in plaats van een witte muur was het balkonzicht veranderd in palmen, heuvels en blauwe zee (nice!). Dus, zoals de Turken dat zo mooi kunnen zeggen, vamos a la playa en afwachten wat het avondeten ons brengt.
Over het diner kunnen we kort zijn, dat viel niet tegen. Op internet werd incidenteel het rapport cijfer 3 gegeven, wat mij betreft verdient het zeker een 7 en een half. Geef mij kip, salade en een een schep rijst en ik ben een tevreden mens. Als je er echter nog een toetjesbuffet tegenaan gooit wat voor een groot deel uit baklava bestaat dan kan je de rest van het buffet vullen met kamelenkeutels, ik ben blij en ik blijf blij. Met een gevuld buikje druipen we af naar de hotelkamer en vermaken ons nog een uur of 3 met de drie B's: bier, baco en Borat. Moe maar voldaan val ik in slaap.
Film van de avond: Borat. Quote: “Very nice! How much?”
Dag 3 – Forel vingeren?
Omdat Ali zo perfect onze kamer had geupgrade besloten Paul en ik om de beste man op gepaste manier te belonen. De excursies, die je in Alanya door mateloos irritante gladjakkers met bizar geschoren gezichtsbeharing (overal streepjes!) op iedere straathoek worden aangeluld, konden we ook bij hem boeken en dus besloten wij een boottochtje te maken over de Manavgat-rivier.
Half acht 's ochtends ging de wekker en na een stevig ontbijt, het gebruikelijke ochtendgebed en een niet verwachte busreis van ruim anderhalf uur kon de trip beginnen. Na een korte tussenstop bij de Manavgat-watervallen werden we door buschauffeur en reisleiding afgezet bij de boot. Die zag er prima uit, een grote houten touristenschuit uitgerust met eten en drinken. Als alternatief boegbeeld fungeerde een op het voordek gedrapeerde Turk die deed vermoeden dat Sugar Lee Hooper ooit stevig is genomen door een weldoorvoede walrus.
Het inleidende praatje van de reisleiding stichtte enige verwarring. De eerste Duitstalige versie was wat ons betrof voldoende. Voor zover verstaanbaar zouden we stroomafwaarts varen tot het punt waar rivier en zee elkaar ontmoeten. Daar zou om een uur of 1 de lunch geserveerd worden. Toen nam echter de min of meer Nederlands sprekende gids het woord. Bij de lunch was er de mogelijkheid tot forel vingeren! Echte kerels als wij zijn waren Paul en ik meteen te porren voor dit festijn. Een man blijft toch een man en vanzelfsprekend waren we zeer benieuwd naar de erogene zones van de forel. Helaas, toen wij er aan toe waren bleken alle forellen gegrild en klaar om te eten. Enigszins teleurgesteld dropen wij af, in afwachting van wat de dag verder zou brengen.
De volgende attractie was een van de grootste markten van de Turkse Riviera, die in het stadje Manavgat. 1500 kraampjes met voornamelijk zeer vakkundig vervaardigde imitatie merkkleding. G-Star, Björn Borg, Tommy Hilfinger, je kon het zo gek niet bedenken of het wordt er verkocht. Minpuntje: iedere kraam verkoopt ongeveer hetzelfde, de artikelen zijn niet geprijsd (dus afdingen verplicht) en de verkopers hebben het boek “Sales voor dummies” doorgebladerd. Meest gehoord: “Very special price for you my friend”, “Bitte schön” en “I give you half price” (de helft waarvan?). Na anderhalf uur volledig murw gekletst te zijn door de marktverkopers en een schrale oogst (een Burberry handdoek voor m'n vriendinnetje en een Björn Borg singlet) stapten we moe maar half voldaan weer in de bus.
Laatste tussenstop: de moskee van Manavgat, een hele grote. Voor het betreden snel het hempje ingewisseld voor een t-shirt, want betreden met blote schouders is niet toegestaan en in stilte hebben we het middaggebed aanschouwd. Ondanks het feit dat ik overtuigd atheïst ben ervoer ik zowel de dienst als de prachtige moskee als indrukwekkend en vredig.
Film van de avond: “Chuck Norris is Delta Force”. Quote: “Sleep tight, sucker!”
Dag 4 – Zon, zee, strand
Na de overdosis “cultuur” van dag 3 besloten we om maar eens helemaal niets te doen. Dus, ontbijt, wandeling naar het strand, koffie, lunch, koffie, bier, bier, wandeling terug, buffet, baco, baco, bier, bier. Was dat het? Ja, dat was het. Saai? Nee hoor.
Film van de avond: “Soul Men”. Quote: “Motherfucker!”.
Dag 5 – Are we gay?
De woensdag begon met een aangename temperatuur, maar een bewolkte hemel. Dus besloten we om het kasteel van Alanya te bezichtigen. Vanaf het balkon hadden we een prachtig uitzicht op het schiereiland waar kasteel en muren (lengte 6 en een halve kilometer) op gebouwd zijn en omdat het een iets te stevige wandeling leek besloten we een taxi naar boven te nemen. Dat was geen verkeerde beslissing. De weg slingerde zich omhoog en na een krap kwartier waren we op de plaats van bestemming.
Kasteel bleek ruïne, maar evengoed zeer de moeite waard, vooral vanwege het spectaculaire uitzicht. Van een hoogte van zo'n 400 meter keken we uit over Middellandse Zee en de omgeving van Alanya. Na een krap half uurtje vonden we het mooi geweest en daalden we te voet weer af naar het stadje. Onderweg hebben Paul en ik nog een paar handgebreide sokken gescoord voor onze vriendinnetjes. Voor 10 lira p.p. (ongeveer 5 euro) hebben we ons met veel plezier laten afzetten door een vriendelijke dame. Zonder snor.
Beneden aangekomen besloten we ons voor het eerst tijdens deze vakantie te wagen aan het centrum van Alanya. Ook hier weer verkopers met de inmiddels bekende verkooptechnieken, dus vasthoudend als Gerard Joling in een openbaar toilet. Na een half uur handjes schudden, sufgeluld worden, uitleggen dat Paul geen Turk is en ik geen Scandinaviër slenterden we maar weer terug naar het hotel.
Wie naar Turkije gaat moet ook naar de hamam. Tenminste, dat zegt men. En als men het zegt, wie ben ik dan om daar tegenin te gaan? Toevallig bevindt zich onder het hotel een badhuis met goede reputatie, dus besloten Paul en ik de gok te wagen en ons een middagje verwennen aan te laten smeren.
Bij de ontvangst werd ons verteld alle kleren uit te doen met uitzondering van de boxer. Daarna moesten we gaan liggen op een marmeren verhoging waar we door twee jongeheren vochtig werden gemaakt. Met water. Daarna volgde een scrub- en schuimmassagesessie van ruim een half uur door de eerder genoemde heren. Klinkt dat gay? Best wel. Is dat lekker? Eeh, ja!
Verder stond op het programma een gezichtsmasker (prettig) en een full-body oliemassage. Klinkt dat nog gayer als Gordon in een roze tutu? Absoluut. Maar zelfs al is dit gayer dan Marvin en zo ruig als een kokosmat, ik ga in Nederland op zoek naar een hamam!
Volkomen relaxed, schoon en, voor wie het wil weten, zonder pijn in de poeperd zijn we de strijd met het buffet aangegaan. Het buffet heeft verloren.
Film van de avond: “Monsters vs. Aliens”. Quote: “This is officially a code brown. I need to change my underpants.”
Dag 6 – White, red & brown
Om het muzikaal te houden, op dag 6 ging Paul qua huidskleur van Barry White naar Simply Red, om pas na het nodige smeerwerk met frambozenyoghurt (gatver!) te transformeren naar James Brown. Het is ook geen goed idee om bij een willekeurige Turkse buurtsuper een flesje factor 6 te halen met een scheur in de dop en een uiterste houdbaarheidsdatum van oktober 1998, en je hiermee na een volledige bodyscrub in te smeren. Zeker niet op een dag dat je van 10 uur 's ochtends tot 5 uur 's middags in de brandende zon ligt.
Omdat ik zelf één keer per week onder de zonnebank lig verliep het bruiningsproces voor mij een stuk soepeler. Ongeveer van Pink naar Jack Black en dat dan zonder pijnlijke schouders. Regelmatig smeren met notenmelk factor 10 doet wonderen.
Na 's avonds opnieuw een gat in het buffet geslagen te hebben, hebben we ons met volle overgave in de middenstand van Alanya gestort. Zij hadden very special prices for us my friend, nice shops en half price off, kortom alles wat je je maar kan wensen. Schade voor Paul: een Quicksilver-short (fake), een Quicksilver t-shirt (fake) en een zwart shirt met gouden viking (gay). Mijn aankopen: vier Björn Borg-boxers (fake) en een BB-hempje (fake/gay). Afgepeigerd (not fake) en met licht hersenletsel keerden we terug naar de hotelkamer. Tijd voor bier, veel bier. Voor een very special price. My friend. Zucht.
Film van de avond: “Wolverine”. Quote van Paul: “Kijk, touwtjes!”. Had ik maar niet de te vroeg gelekt versie moeten downloaden...
Dag 7 – De laatste loodjes
De laatste volledige dag van deze vakantie stond in het teken van nog bruiner worden. Weinig is leuker dan op maandag op je werk komen en er achter te komen dat je een gezondere bruine kleur hebt dan je Surinaamse collega. Dus, op tijd uit bed, volop in de bak & braad en plat op het strand. Als een volleerde James Brown en Jack Black lagen we zij aan zij te smeren en te grillen, af en toe onderbroken door een cappuccino- of bierpause.
's Avonds namen we met pijn in ons hart afscheid van het buffet en van de zelf ingerichte minikoelkast.
Film van de avond: “The Children”. Quote: “AAAAHHHHHH”
Dag 8 – Doos dichtklappen
De bus naar het vliegveld zou om 13.15 klaar staan voor vertrek, dus hadden we nog een half dagje Alanya te gaan. De wekker ging om half 9, het ontbijt hadden we een uurtje later achter de kiezen en rond tienen (het ochtendgebed hebben we overgeslagen, sorry Allah) gingen we nog even naar het strand voor een paar laatste zonnestralen, en om afscheid te nemen van onze beachboys van Club Flamingo.
Rond het middaguur nuttigden we nog een snelle hap en keurig op schema vertrok de bus. Aangekomen op het vliegveld besloten we tijd en smaakpapillen te doden met een Burger King-menu. Als er een prijs zou bestaan voor de meest bleke frietjes ooit dan zou deze met vlag en wimpel gewonnen zijn door het zakje slappe smakeloze aardappel op mijn dienblad. Michael Jackson heeft meer kleur. En smaak.
Het vliegtuig was een aangename verrassing. Sky Airlines bleek ook te vliegen met machines die niet door de profeet zelf zijn gebouwd en omdat het vliegtuig niet volledig volgeboekt was hadden we meer dan voldoende beenruimte. Opnieuw was de cabin crew een bron van vermaak. Bij het inzetten van landing verzocht een van de stewardessen, die er zelf van overtuigd was dat ze Nederlands sprak, ons onze “doos dicht te klappen” en “de stoelen te plaatsen in de oprechte positie”. De meest oprechte positie in een Turks vliegtuig is ongetwijfeld gillend, gebukt en in de crashmodus, echter leek dit ons lichtelijk overdreven. Dus met gesloten vagina en zo eerlijk zittend als we konden maakten we weer contact met Hollandse bodem. Het einde van een geslaagde trip.
Is Turkije een aanrader? In het voorseizoen is het prima uit te houden. Met temperaturen tussen de 25 en 30 graden en een biertemperatuur van rond de 5 graden is het volop genieten. En dat voor 250 euro. Dat is een eeh... very special price. For me. My friend.
dinsdag 28 april 2009
dinsdag 7 april 2009
Nazi
Soms verveelt een mens zich. En wat is er dan leuker om in plaats van jezelf ook eens een ander te vervelen? Onlangs zat ik wat te neuzen op spitsnieuws.nl toen een reaguurder de, voor een bezoeker van een dergelijke site, niet al te nozele vraag stelde “Wat is een nazi?”. Zoals jullie, lieve computerkijkbuiskindertjes inmiddels wel zullen weten ben ik de beroerdste niet. Dat is namelijk iemand anders, niet ik. Dus, lief, beschaafd & aardig als ik ben, besloot ik de beste man gedetailleerd uit te leggen wat, in mijn ogen, een nazi nou precies is. Onderstaande verbale oprisping was zijn deel:
@ReligionSucks
Wat een nazi is? Een nazi is iemand die bang is voor of een antipathie heeft tegen medemensen met een andere huidskleur, geloofsovertuiging, levenswijze, etc. De moderne nazi herken je aan clichetaalgebruik als linksmens, linkse kerk, linkse hobbies, dat soort dingen. Vinden ze humor, het kan in iedere context gerecycled worden en de grap verliest nooit aan kracht. Je blijft erom lachen! De moderne nazi denkt dat alle problemen op te lossen zijn door een ander er de schuld van te geven. Wouter Bos, JPB, Marokkanen, asielzoekers, trekvogels, Peppi & Kokki, Hepie & Hepie, iedereen kan "het" gedaan hebben, behalve de nazi zelf. Overigens wordt "de schuld" niet persoonlijk "gegeven", daar hebben we het forum voor. Net als in een eerdere economisch moeilijke tijd loopt de nazi in blind vertrouwen achter een grote leider aan. Deze leider gaat het allemaal oplossen. Is lekker makkelijk, want dan hoeft de nazi zelf, afgezien van het reaguren, helemaal niks te doen! Eén keer naar de stembus en alles komt goed. Staat er een nazi voor je deur, dan is er maar één manier uitgekauwd genoeg om hem uit te nodigen naar binnen te komen: "Kom er maar in Geert". Mocht de nazi een dolle bui hebben dan kan hij altijd terugvallen op de al eerder genoemde "humor". Uitdrukkingen als "Men drinkt een glas, doet een plas en alles blijft zoals het was" en "Thee drinken" in combinatie met een artikel over een willekeurige daad door een willekeurige Noord-Afrikaan doen de mondhoeken bij herhaling omhoog krullen. De hedendaagse nazi is niet gevaarlijk. In plaats van politiek actief te worden, in protest de straat op te gaan of (ik noem maar wat) een kopje thee te gaan drinken met de mensen door wie de nazi zich zo schandelijk benadeeld voelt, zit hij rustig thuis of op het werk achter de computer. Hij drinkt een glas, doet een plas en alles blijft, in ieder geval tot de volgende verkiezingen, zoals het was.
Joris mij maar snel weg, zat me geweaun een beetje te vervelen.
“Pakt een Fender en gaat wat zinvols met zijn tijd doen”
Na bovenstaande gepost te hebben is het de vraag: moet ik nu deaud? Vermoedelijk wel, deaudwensen zijn schering en inslag, maar ik zal er niet wakker van liggen. Mochten de swastikelen van de reaguurders ooit indalen dan heb ik wellicht een probleempje. Tot die tijd drink ook ik een glas (of 2), doe een plas en alles blijft zoals het was...
@ReligionSucks
Wat een nazi is? Een nazi is iemand die bang is voor of een antipathie heeft tegen medemensen met een andere huidskleur, geloofsovertuiging, levenswijze, etc. De moderne nazi herken je aan clichetaalgebruik als linksmens, linkse kerk, linkse hobbies, dat soort dingen. Vinden ze humor, het kan in iedere context gerecycled worden en de grap verliest nooit aan kracht. Je blijft erom lachen! De moderne nazi denkt dat alle problemen op te lossen zijn door een ander er de schuld van te geven. Wouter Bos, JPB, Marokkanen, asielzoekers, trekvogels, Peppi & Kokki, Hepie & Hepie, iedereen kan "het" gedaan hebben, behalve de nazi zelf. Overigens wordt "de schuld" niet persoonlijk "gegeven", daar hebben we het forum voor. Net als in een eerdere economisch moeilijke tijd loopt de nazi in blind vertrouwen achter een grote leider aan. Deze leider gaat het allemaal oplossen. Is lekker makkelijk, want dan hoeft de nazi zelf, afgezien van het reaguren, helemaal niks te doen! Eén keer naar de stembus en alles komt goed. Staat er een nazi voor je deur, dan is er maar één manier uitgekauwd genoeg om hem uit te nodigen naar binnen te komen: "Kom er maar in Geert". Mocht de nazi een dolle bui hebben dan kan hij altijd terugvallen op de al eerder genoemde "humor". Uitdrukkingen als "Men drinkt een glas, doet een plas en alles blijft zoals het was" en "Thee drinken" in combinatie met een artikel over een willekeurige daad door een willekeurige Noord-Afrikaan doen de mondhoeken bij herhaling omhoog krullen. De hedendaagse nazi is niet gevaarlijk. In plaats van politiek actief te worden, in protest de straat op te gaan of (ik noem maar wat) een kopje thee te gaan drinken met de mensen door wie de nazi zich zo schandelijk benadeeld voelt, zit hij rustig thuis of op het werk achter de computer. Hij drinkt een glas, doet een plas en alles blijft, in ieder geval tot de volgende verkiezingen, zoals het was.
Joris mij maar snel weg, zat me geweaun een beetje te vervelen.
“Pakt een Fender en gaat wat zinvols met zijn tijd doen”
Na bovenstaande gepost te hebben is het de vraag: moet ik nu deaud? Vermoedelijk wel, deaudwensen zijn schering en inslag, maar ik zal er niet wakker van liggen. Mochten de swastikelen van de reaguurders ooit indalen dan heb ik wellicht een probleempje. Tot die tijd drink ook ik een glas (of 2), doe een plas en alles blijft zoals het was...
donderdag 5 februari 2009
Vrijheid
Sinds de opkomst en ondergang van het orakel Pim is er veel gebeurd. De maatschappij is verhard, tegenstellingen zijn alleen maar groter geworden en er wordt luider en ongenuanceerder geschreeuwd dan ooit tevoren. Maar wat is er daadwerkelijk bereikt door Pim en zijn vriendjes Rita en Geert? De grootste verdienste van Kwik, Kwek en wijlen Kwak is ongetwijfeld "dat nu eindelijk de problemen benoemd mogen worden" en dan bij voorkeur zonder enige vorm van nuance zodat er zoveel mogelijk (imbe)zieltjes voor de desbetreffende politieke partij worden gewonnen. Een enorme vooruitgang dus. Altijd ben ik in de veronderstelling geweest dat het benoemen van problemen een taak is voor de media en het structureel oplossen ervan door de heren en dames politici gedaan zou moeten worden. Helaas, ik zit en zat ernaast. Het benoemen van het probleem is de universele oplossing gebleken voor alles wat er mis is aan dit land. En als we de reaguurders, de geen-stijl-generatie en de fokkers (www.fok.nl) moeten geloven dan is dat nogal wat.
Inmiddels mogen we wel stellen dat Rita Verdonk zichzelf nu zo vaak in de voet geschoten heeft dat haar geloofwaardigheid is gedaald tot een niveau waarbij de Friese rayonhoofden in spoedvergadering bij elkaar komen. Maar dan hebben we nog altijd peroxide Geertje en zijn volgelingen. Elk dorp krijgt de dorpsgek die het verdient en dat kan alleen maar betekenen dat het nog slechter met Nederland gaat dan menig PVV-aanhanger roept. Wilders vindt het legitiem om de Koran te vergelijken met Mein Kampf. Als hij echter zelf wordt vergeleken met Adolf Hitler is het land te klein. Wat dat betreft is er dus geen beperking in de vrijheid van meningsuiting, totdat Blondie (niet geheel toevallig de naam van de herder van Adolf H.) himself wordt beledigd. Toch durf ik te stellen dat er wel degelijk een grote overeenkomst is met Hitler. Dan heb ik het niet eens zozeer over Wilders zelf (hij beledigt met grote regelmaat, maar zet niet direct aan tot moord en doodslag), maar over zijn aanhang. Deze vinden namelijk alles wat hun grote leider roept of bedenkt geweldig. Geen puntje van kritiek komt er over hun lippen, Geert is fantastisch, wij doen wat hij zegt. Heil Geert, dood aan de moslim. Een groot deel van de bevolking is idolaat van de dorpsgek en dat doet vrezen voor het ergste.
Het woord fascisme mogen we van de PVV niet in de mond nemen. Maar als we dan bijvoorbeeld de reacties bekijken bij een artikel in De Telegraaf (in WO II volledig in handen van de NSB...) over de plannen van de NPS om een reallife soap over een Marokkaanse zanger van het levenslied uit te zenden dan bekruipt mij toch echt een angstig gevoel. Bezwaren tegen de onzinsoaps over Jannes, Frans Bauer, Geer, Goor, Jean Marie Pfaff, de Veerkampjes en de Frogers heb ik nooit gezien. Maar schrijf in een krantenartikel dat het om een Marokkaan gaat en er staan vier pagina's met reacties online, waarbij veel van de reaguurders er vanuit gaan dat Geert een eind gaat maken aan dit soort "misstanden". Kan één van deze tokkies mij uitleggen wat daar niet rascistisch of fascistisch aan is? Soap over kutzanger geen probleem, soap over Marokkaanse kutzanger wel een probleem. En waar komt de misplaatste arrogantie vandaan dat deze geslipperde trainingspakdragende Arische achterbuurtbewoners verheven zijn boven alles met een kleurtje of een andere levensovertuiging? Waar is dit op gebaseerd? Overduidelijk niet op intelligentie, in dat geval zouden de reacties zonder taal- en/of grammaticafouten zijn. O, en voor ik het vergeet, ook bij een online reactie kun je gebruik maken van interpunctie en HOOFDLETTERS aan het begin van een nieuwe zin.
De meest recente bron van mijn online-irritatie is de vervolging door het Openbaar Ministerie van Geert Wilders en het plan van Wilders om in samenwerking met Moszkowicz direct naar de Hoge Raad te gaan. De meest debiele, slecht geformuleerde en onwetende reacties vliegen weer het web over. Uiteraard is alles weer de schuld van links ("de linkse kerk"), want "het gehele OM is links". Voor zover ik weet is het gros van de rechtenstudentjes rechtse koorbal, dus je vraagt je af hoe het komt dat zij niet kiezen voor hun "rechtse idealen" en wel voor het grote geld van de multinationals en de grote advocatenkantoren. Maar goed, dat terzijde.
Mij persoonlijkt lijkt zowel de vervolging door het OM als de reactie van Moszkowicz een goede zaak. Het OM stelt dat er grenzen zijn aan de vrijheid van meningsuiting en Moszkowicz maakt zich hard voor de zaak van Wilders. Juridisch gezien zeer interessant, omdat er getoetst wordt aan de Nederlandse wetgeving. Als het OM gelijk krijgt dan dient Wilders zijn boodschap op beschaafdere wijze te verkopen en als Wilders gelijk krijgt heeft hij een vrijbrief om alles te roepen wat in hem opkomt. En dan ontstaat er in ieder geval duidelijkheid, ook over de juridsche mogelijkheden als weer eens een IQ-arme man met jurk in de moskee onzin uitkraamt.
Iedereen in Nederland wordt geacht de wet te kennen en zich hieraan te houden. Maar wat te doen als de uitslag negatief uitvalt voor de aanhang van de PVV en niet alles maar gezegd kan worden? De oplossing hebben ze zelf al regelmatig aangedragen. Als de normen en wetten van dit land je niet bevallen dan rot je lekker op naar een ander land. Beetje jammer dat het Duitsland van de jaren 30 niet meer bestaat.
En voor het geval je het wil weten; als ik nu zou moeten stemmen stem ik niet links, niet rechts, maar recht door het midden. D66 dus. En ik schaam me voor de intolerante nazi-maatschappij waar we naartoe dreigen te gaan. Heil Geert? No fucking way!
Inmiddels mogen we wel stellen dat Rita Verdonk zichzelf nu zo vaak in de voet geschoten heeft dat haar geloofwaardigheid is gedaald tot een niveau waarbij de Friese rayonhoofden in spoedvergadering bij elkaar komen. Maar dan hebben we nog altijd peroxide Geertje en zijn volgelingen. Elk dorp krijgt de dorpsgek die het verdient en dat kan alleen maar betekenen dat het nog slechter met Nederland gaat dan menig PVV-aanhanger roept. Wilders vindt het legitiem om de Koran te vergelijken met Mein Kampf. Als hij echter zelf wordt vergeleken met Adolf Hitler is het land te klein. Wat dat betreft is er dus geen beperking in de vrijheid van meningsuiting, totdat Blondie (niet geheel toevallig de naam van de herder van Adolf H.) himself wordt beledigd. Toch durf ik te stellen dat er wel degelijk een grote overeenkomst is met Hitler. Dan heb ik het niet eens zozeer over Wilders zelf (hij beledigt met grote regelmaat, maar zet niet direct aan tot moord en doodslag), maar over zijn aanhang. Deze vinden namelijk alles wat hun grote leider roept of bedenkt geweldig. Geen puntje van kritiek komt er over hun lippen, Geert is fantastisch, wij doen wat hij zegt. Heil Geert, dood aan de moslim. Een groot deel van de bevolking is idolaat van de dorpsgek en dat doet vrezen voor het ergste.
Het woord fascisme mogen we van de PVV niet in de mond nemen. Maar als we dan bijvoorbeeld de reacties bekijken bij een artikel in De Telegraaf (in WO II volledig in handen van de NSB...) over de plannen van de NPS om een reallife soap over een Marokkaanse zanger van het levenslied uit te zenden dan bekruipt mij toch echt een angstig gevoel. Bezwaren tegen de onzinsoaps over Jannes, Frans Bauer, Geer, Goor, Jean Marie Pfaff, de Veerkampjes en de Frogers heb ik nooit gezien. Maar schrijf in een krantenartikel dat het om een Marokkaan gaat en er staan vier pagina's met reacties online, waarbij veel van de reaguurders er vanuit gaan dat Geert een eind gaat maken aan dit soort "misstanden". Kan één van deze tokkies mij uitleggen wat daar niet rascistisch of fascistisch aan is? Soap over kutzanger geen probleem, soap over Marokkaanse kutzanger wel een probleem. En waar komt de misplaatste arrogantie vandaan dat deze geslipperde trainingspakdragende Arische achterbuurtbewoners verheven zijn boven alles met een kleurtje of een andere levensovertuiging? Waar is dit op gebaseerd? Overduidelijk niet op intelligentie, in dat geval zouden de reacties zonder taal- en/of grammaticafouten zijn. O, en voor ik het vergeet, ook bij een online reactie kun je gebruik maken van interpunctie en HOOFDLETTERS aan het begin van een nieuwe zin.
De meest recente bron van mijn online-irritatie is de vervolging door het Openbaar Ministerie van Geert Wilders en het plan van Wilders om in samenwerking met Moszkowicz direct naar de Hoge Raad te gaan. De meest debiele, slecht geformuleerde en onwetende reacties vliegen weer het web over. Uiteraard is alles weer de schuld van links ("de linkse kerk"), want "het gehele OM is links". Voor zover ik weet is het gros van de rechtenstudentjes rechtse koorbal, dus je vraagt je af hoe het komt dat zij niet kiezen voor hun "rechtse idealen" en wel voor het grote geld van de multinationals en de grote advocatenkantoren. Maar goed, dat terzijde.
Mij persoonlijkt lijkt zowel de vervolging door het OM als de reactie van Moszkowicz een goede zaak. Het OM stelt dat er grenzen zijn aan de vrijheid van meningsuiting en Moszkowicz maakt zich hard voor de zaak van Wilders. Juridisch gezien zeer interessant, omdat er getoetst wordt aan de Nederlandse wetgeving. Als het OM gelijk krijgt dan dient Wilders zijn boodschap op beschaafdere wijze te verkopen en als Wilders gelijk krijgt heeft hij een vrijbrief om alles te roepen wat in hem opkomt. En dan ontstaat er in ieder geval duidelijkheid, ook over de juridsche mogelijkheden als weer eens een IQ-arme man met jurk in de moskee onzin uitkraamt.
Iedereen in Nederland wordt geacht de wet te kennen en zich hieraan te houden. Maar wat te doen als de uitslag negatief uitvalt voor de aanhang van de PVV en niet alles maar gezegd kan worden? De oplossing hebben ze zelf al regelmatig aangedragen. Als de normen en wetten van dit land je niet bevallen dan rot je lekker op naar een ander land. Beetje jammer dat het Duitsland van de jaren 30 niet meer bestaat.
En voor het geval je het wil weten; als ik nu zou moeten stemmen stem ik niet links, niet rechts, maar recht door het midden. D66 dus. En ik schaam me voor de intolerante nazi-maatschappij waar we naartoe dreigen te gaan. Heil Geert? No fucking way!
woensdag 14 januari 2009
Lekker Slimmen
Groot nieuws in De Telegraaf van afgelopen vrijdag; het "slimmen" rukt op. Zoals je begrijpt was de euforie in huize J. niet te temperen. Het hele gezin inclusief poes en goudvissen gingen in polonaise de huiskamer door. Maanden erger ik me namelijk de kolere aan de stupidisering van de samenleving. Reaguurders met een IQ dat gelijk loopt aan het aantal allochtone stemmers van Rita Verdonk teisteren de landelijke nieuwssites met hun vorm van gelijk (inderdaad, geleik met ei), een linkse politicus roept op tot een intifada tegen Israel en het tv-moment van het jaar is een aflevering van Mooi Weer De Leeuw waarbij de presentator wordt achtervolgd door een hondsdolle mongool (in dit geval een keer niet de schijtvervelende Adje). De PVV stelt namens fuhrer Wilders kamervragen over de uitslag van deze verkiezing en verspilt daarmee kostbare tijd en belastingcenten. Tijd om in 2009 het niveau weer een beetje op te krikken, dus we gaan slimmen.
Helaas hebben we de polonaise abrupt moeten onderbreken. Slimmen heeft namelijk niks met intelligentie te maken, meer met dom en vies. Slimmen is het anaal of vaginaal inbrengen van een met wodka doordrenkte tampon, een hobby die vooral door tieners beoefend schijnt te worden. Je wordt er sneller dronken van, het maakt niet dik en het is amper te ruiken, aldus de tieners. Een tampon kan ongeveer 3 glazen wodka opnemen. Breezersletjes schijnen inmiddels alles te willen doen wat Karl Noten op internet niet heeft kunnen vinden voor een stevig potje slimmen.
"Amper te ruiken" slaat vermoedelijk op de adem. Een reetkegel is echter ook een kegel en onder het dekbed een anale cocktail van boerenkool met Smirnoff laten vliegen lijkt mij voor de onschuldige ruiker geen pretje. Bij de praktische uitvoering heb ik ook de nodige vragen. Een tampon doordrenkt met 3 glazen wodka is geen tampon meer, dat is een natte prop watten. "Inbrengen" dekt de lading niet, prakken is naar mijn mening passender. Of zou het de bedoeling zijn dat je in een soort omgekeerde hurkzit met de reet omhoog eerst een verse tampon in de ster propt en deze vervolgens op een Cirque du Soleil-achtige wijze irrigeert met drie glazen Gorbatsjov? Doe je dat dan zelf of heb je hulp van je vrienden nodig? Is slimmen een gezelschapsspel? Ik kom er niet uit.
Het artikel in de krant van wakker Nederland geeft nog wel wat meer uitleg. Bij het slimmen komt braken in verband met overmatig drankgebruik niet voor, omdat de maag niet wordt overbelast. De endeldarm daarentegen krijgt het wel stevig te verduren, maar anaal overgeven mogen we gewoon poepen noemen.
Gelukkig is het bericht niet alleen maar propaganda. "Volgens experts is slimmen gevaarlijk. Daarnaast is het zeer slecht voor de geslachtsdelen." Wat maakt iemand precies tot een expert in het slimmen? Hoeveel tampons moeten er in je verste gaatje verdwenen zijn voordat je jezelf expert mag doen noemen? En wat wordt er bedoeld met "slecht voor de geslachtsdelen"? Na een avondje oraal zuipen ben ik ook een dronken geslachtsdeel. Maar gevaarlijk? Niet echt.
Ik denk dan ook niet dat na het publiceren van het Telegraaf-artikel het slimmen een enorme vlucht zal nemen. Als mij in mijn tienerjaren was voorgesteld om dronken te worden gevoerd met een tampon in m'n anus was het antwoord kort geweest; m'n reet!
Helaas hebben we de polonaise abrupt moeten onderbreken. Slimmen heeft namelijk niks met intelligentie te maken, meer met dom en vies. Slimmen is het anaal of vaginaal inbrengen van een met wodka doordrenkte tampon, een hobby die vooral door tieners beoefend schijnt te worden. Je wordt er sneller dronken van, het maakt niet dik en het is amper te ruiken, aldus de tieners. Een tampon kan ongeveer 3 glazen wodka opnemen. Breezersletjes schijnen inmiddels alles te willen doen wat Karl Noten op internet niet heeft kunnen vinden voor een stevig potje slimmen.
"Amper te ruiken" slaat vermoedelijk op de adem. Een reetkegel is echter ook een kegel en onder het dekbed een anale cocktail van boerenkool met Smirnoff laten vliegen lijkt mij voor de onschuldige ruiker geen pretje. Bij de praktische uitvoering heb ik ook de nodige vragen. Een tampon doordrenkt met 3 glazen wodka is geen tampon meer, dat is een natte prop watten. "Inbrengen" dekt de lading niet, prakken is naar mijn mening passender. Of zou het de bedoeling zijn dat je in een soort omgekeerde hurkzit met de reet omhoog eerst een verse tampon in de ster propt en deze vervolgens op een Cirque du Soleil-achtige wijze irrigeert met drie glazen Gorbatsjov? Doe je dat dan zelf of heb je hulp van je vrienden nodig? Is slimmen een gezelschapsspel? Ik kom er niet uit.
Het artikel in de krant van wakker Nederland geeft nog wel wat meer uitleg. Bij het slimmen komt braken in verband met overmatig drankgebruik niet voor, omdat de maag niet wordt overbelast. De endeldarm daarentegen krijgt het wel stevig te verduren, maar anaal overgeven mogen we gewoon poepen noemen.
Gelukkig is het bericht niet alleen maar propaganda. "Volgens experts is slimmen gevaarlijk. Daarnaast is het zeer slecht voor de geslachtsdelen." Wat maakt iemand precies tot een expert in het slimmen? Hoeveel tampons moeten er in je verste gaatje verdwenen zijn voordat je jezelf expert mag doen noemen? En wat wordt er bedoeld met "slecht voor de geslachtsdelen"? Na een avondje oraal zuipen ben ik ook een dronken geslachtsdeel. Maar gevaarlijk? Niet echt.
Ik denk dan ook niet dat na het publiceren van het Telegraaf-artikel het slimmen een enorme vlucht zal nemen. Als mij in mijn tienerjaren was voorgesteld om dronken te worden gevoerd met een tampon in m'n anus was het antwoord kort geweest; m'n reet!
dinsdag 9 december 2008
Roken
2 miljoen straatarme negers ontvluchten hun geboortegrond in Darfur, zeker 300.000 mensen zijn daar gedood. Kinderen sterven aan honger, dorst of besmettelijke ziektes. De economie stort in en banken vallen om bij bosjes. Een recessie dreigt. In Irak strijden Amerikaanse soldaten nog altijd tegen opstandelingen, de een na de ander sneuvelt. Afghanistan is nog steeds voor een groot deel in handen van de Taliban, waardoor vrouwen en geiten onderdrukt en verkracht worden, kinderen worden geronseld voor de heilige oorlog tegen de ongelovigen. Maandelijks staat er weer een scholier op die zijn halve klas uitmoordt. Als je denkt dat het hier om echte grote problemen gaat dan zit je er naast. Wij hebben pas problemen. Wij mogen niet meer roken in de kroeg. Als we willen roken moeten we een paar minuten buiten gaan staan. Honger, ziekte, oorlog en armoede zijn natuurlijk best vervelend, maar buiten staan met een sigaret, dat wens je je ergste vijand nog niet toe.
Het valt ook niet mee hoor. Ben je net aan je derde halve liter bier begonnen en krijg je ineens de onweerstaanbare aandrang om een sigaret op te steken. Je weet wel, zo'n stuk papier gevuld met gedroogde bladeren. Je steekt de punt in de fik en dan ga je eraan zuigen zodat je rook in je lijf krijgt. In je puberjaren is zoiets stoer. Als je wat ouder wordt is roken vooral gezellig. In beide gevallen heb ik geprobeerd om het me uit te laten leggen. Helaas, er was niemand die het echt goed kon beargumenteren. Papier, gedroogde blaadjes, vuur, rook, inademen, stoer, gezellig.
1 juli 2008 is het rookverbod in de kroeg ingevoerd. Horecaondernemers en rokende kroeggangers roepen sindsdien om het hardst dat dit het toppunt van betutteling is. Rokers en niet-rokers komen daar onderling toch wel uit? In sommige gevallen kan dat inderdaad. Bij mij thuis maak ik er geen probleem van als iemand een peuk opsteekt. Dat is dan mijn beslissing, ik zit dan even in de rook en dat vind ik niet erg. Maar ik kan me ook voorstellen dat iemand daar anders over denkt. Roken is namelijk kankerverwekkend, zowel voor de roker zelf als degenen die de tweedehands rook inademen. Kanker is niet leuk, je kunt er dood aan gaan. En dood is niet bevorderlijk voor de gezondheid. Maar nu is er dus een groot probleem ontstaan. De kroegrokers en horecaondernemers zijn boos. Hoe haalt de regering het in Godsnaam in z'n hoofd om een rookverbod in te voeren? Inderdaad betutteling in optima forma!
Ikzelf heb de hardnekkige gewoonte om in de kroeg halve literglazen vol te schijten met donkerbruine diarree. Kan ik niks aan doen, het is een verslaving. Op m'n vijftiende ben ik ermee begonnen. Al m'n vrienden deden het. Eerst vond ik het niet echt lekker en deed ik vooral mee om erbij te horen. Later kon ik niet meer zonder. Erg gezellig, na het eten even een glaasje volschijten, na de seks een stevige stroom diarree in een anders glas mikken, heerlijk. Ik heb wel geprobeerd om er vanaf te komen, maar als je collega's na de lunch met z'n allen even naar buiten gaan om in een bierpul te poepen is het moeilijk nee zeggen. Tegenwoordig mag het niet meer. Mensen drinken uit het volgescheten glas en worden er ziek van. Wat een gezeur, ik mag toch kakken waar ik wil? Als je geen slingerschijt in je bier wil dan ga je maar niet naar de kroeg. Thuis weet je zeker dat er geen bruine trui in je biertje valt, dus dan blijf je daar toch?
Niet zo lang geleden was ik in Dublin waar ook een rookverbod in de kroeg van kracht is. Geen onvertogen woord is erover gevallen. Pubs zaten en zitten er ook op doordeweekse dagen vol met gezellig drinkende Ieren. Er stonden nauwelijks tot geen mensen buiten te roken, ik heb zelfs geen terrasverwarmer gezien. Hoe dat komt? De kroeg is gezellig, de muziek goed, het barpersoneel vriendelijk, de toiletten zijn schoon en de drank betaalbaar. Wellicht een tip voor de horeca in Nederland. Besteed wat meer aandacht aan de aankleding, muziek, prijs en klantvriendelijkheid en je kroeg komt wel weer vol.
En voor de rokers geldt: stop alsjeblieft met zeiken. Als je grootste probleem is dat je af en toe een paar minuutjes naar buiten moet om een kankerverwekkende stinkstok op te mogen steken dan heb je nog niet zo'n beroerd leven. Accepteer dat er een hele kleine verandering in je leven is en besteed voor de rest godverdomme je tijd een keer aan belangrijke zaken.
Het valt ook niet mee hoor. Ben je net aan je derde halve liter bier begonnen en krijg je ineens de onweerstaanbare aandrang om een sigaret op te steken. Je weet wel, zo'n stuk papier gevuld met gedroogde bladeren. Je steekt de punt in de fik en dan ga je eraan zuigen zodat je rook in je lijf krijgt. In je puberjaren is zoiets stoer. Als je wat ouder wordt is roken vooral gezellig. In beide gevallen heb ik geprobeerd om het me uit te laten leggen. Helaas, er was niemand die het echt goed kon beargumenteren. Papier, gedroogde blaadjes, vuur, rook, inademen, stoer, gezellig.
1 juli 2008 is het rookverbod in de kroeg ingevoerd. Horecaondernemers en rokende kroeggangers roepen sindsdien om het hardst dat dit het toppunt van betutteling is. Rokers en niet-rokers komen daar onderling toch wel uit? In sommige gevallen kan dat inderdaad. Bij mij thuis maak ik er geen probleem van als iemand een peuk opsteekt. Dat is dan mijn beslissing, ik zit dan even in de rook en dat vind ik niet erg. Maar ik kan me ook voorstellen dat iemand daar anders over denkt. Roken is namelijk kankerverwekkend, zowel voor de roker zelf als degenen die de tweedehands rook inademen. Kanker is niet leuk, je kunt er dood aan gaan. En dood is niet bevorderlijk voor de gezondheid. Maar nu is er dus een groot probleem ontstaan. De kroegrokers en horecaondernemers zijn boos. Hoe haalt de regering het in Godsnaam in z'n hoofd om een rookverbod in te voeren? Inderdaad betutteling in optima forma!
Ikzelf heb de hardnekkige gewoonte om in de kroeg halve literglazen vol te schijten met donkerbruine diarree. Kan ik niks aan doen, het is een verslaving. Op m'n vijftiende ben ik ermee begonnen. Al m'n vrienden deden het. Eerst vond ik het niet echt lekker en deed ik vooral mee om erbij te horen. Later kon ik niet meer zonder. Erg gezellig, na het eten even een glaasje volschijten, na de seks een stevige stroom diarree in een anders glas mikken, heerlijk. Ik heb wel geprobeerd om er vanaf te komen, maar als je collega's na de lunch met z'n allen even naar buiten gaan om in een bierpul te poepen is het moeilijk nee zeggen. Tegenwoordig mag het niet meer. Mensen drinken uit het volgescheten glas en worden er ziek van. Wat een gezeur, ik mag toch kakken waar ik wil? Als je geen slingerschijt in je bier wil dan ga je maar niet naar de kroeg. Thuis weet je zeker dat er geen bruine trui in je biertje valt, dus dan blijf je daar toch?
Niet zo lang geleden was ik in Dublin waar ook een rookverbod in de kroeg van kracht is. Geen onvertogen woord is erover gevallen. Pubs zaten en zitten er ook op doordeweekse dagen vol met gezellig drinkende Ieren. Er stonden nauwelijks tot geen mensen buiten te roken, ik heb zelfs geen terrasverwarmer gezien. Hoe dat komt? De kroeg is gezellig, de muziek goed, het barpersoneel vriendelijk, de toiletten zijn schoon en de drank betaalbaar. Wellicht een tip voor de horeca in Nederland. Besteed wat meer aandacht aan de aankleding, muziek, prijs en klantvriendelijkheid en je kroeg komt wel weer vol.
En voor de rokers geldt: stop alsjeblieft met zeiken. Als je grootste probleem is dat je af en toe een paar minuutjes naar buiten moet om een kankerverwekkende stinkstok op te mogen steken dan heb je nog niet zo'n beroerd leven. Accepteer dat er een hele kleine verandering in je leven is en besteed voor de rest godverdomme je tijd een keer aan belangrijke zaken.
donderdag 4 december 2008
Gordon is een lul
Opgezocht in de Dikke Van Dale: Goor (bijvoeglijk naamwoord) vuil, smerig. Nooit treffender synoniemen gevonden in de Van Dale dan in dit geval.
Heb ik in een eerder epistel uitgebreid gemotiveerd waarom ik Peter R. de Vries een lul vindt, in dit geval heeft het geen nadere toelichting nodig. Gordon is een lul met platjes waar een zwaar geschapen olifant jaloers op zou zijn. Echter, bij een lul hoort een gezond stel ballen en daar ontbreekt het Goor volledig aan.
Geen dag gaat er tegenwoordig voorbij zonder nieuws over deze omhooggevallen marktkoopman. Goor gaat naar het songfestival, Goor mag niet op de begrafenis van zijn ex-manager komen, Goor heeft ruzie met Geer, Goor doet boodschappen, Goor laat operatief een moedervlek verwijderen en "ziet zijn leven aan zich voorbijflitsen", Goor heeft bij de dermatoloog een halve liter smegma laten wegzuigen, en zo kan ik makkelijk nog een A4-tje doorgaan. Zowel de Nederlandse media als de relnicht zelf denken dat iedere stinkende scheet die deze megalomane egocentrische aandachtsrukker laat vliegen nieuws is.
Laat gaan, zou je normaal gesproken denken. Geef deze talentloze pisproleet niet meer aandacht dan strikt noodzakelijk. Helaas heeft hij nu iets geflikt waarmee hij een grens heeft overschreden. Na een aantal jaar geleden samen met de vieze glijers van R&B-band Replay een CD opgenomen te hebben waarbij de hoeveelheid stromend kwijl een live optreden van de Josti Band een droge zomerdag in de Sahara doet lijken heeft hij zich opnieuw muzikaal vergrepen aan de zwarte muziek.
Goor heeft namelijk een album met orale verkrachtingen van soulklassiekers opgenomen. Is dat dan zo erg? Ja, dat is heel erg. Ik ben namelijk dol op soulklassiekers. Als soul op een smaakvolle manier gecoverd wordt (luister bijvoorbeeld eens naar Marc Broussard's geweldige album "Save Our Soul") dan sta ik er volledig achter. Maar Gordon en smaakvol? De vraag stellen is hem beantwoorden. "A Song For You" heet het gedrocht en de kwelende klefbek covert onder andere nummers van Donny Hathaway, Barry White en Luther Vandross. Worden bij De Toppers nog derdehands kutsongs door kutzangers in een kutatmosfeer voor een kutpubliek in een kutstadion met een muzikaal kutsausje overgoten, op Goor's meest recente prutsplaat worden vooral de normaal gesproken erg goede nummers van Hathaway vakkundig om zeep geholpen. En dat is dus kut!
De vraag is dus wat te doen met dit gillend speenvarken? Het eerste wat in me opkomt zijn de wat tradionelere oplossingen voor een dergelijk probleem, zoals kielhalen, vierendelen, radbraken, onthoofden en/of de schandpaal. Hoewel de schandpaal wel weer stof geeft voor een homo-erotische kwinkslag gevolgd door een daverende fake schaterlach. Hahaha. Met moderne varianten als waterboarding, het operatief verwijderen van de stembanden (zonder verdoving) of de electrische stoel is natuurlijk ook niets mis, maar is het ook een passende straf voor een vergrijp als de brute verkrachting van Soul? In feite is het enige wat je met een lul van deze omvang kan doen plastificeren en er een levensgrote dildo van maken. In dat geval is de hoofdrol van de musical Tarzan het enige wat echt recht doet aan de kwaliteiten van Gordon.
Heb ik in een eerder epistel uitgebreid gemotiveerd waarom ik Peter R. de Vries een lul vindt, in dit geval heeft het geen nadere toelichting nodig. Gordon is een lul met platjes waar een zwaar geschapen olifant jaloers op zou zijn. Echter, bij een lul hoort een gezond stel ballen en daar ontbreekt het Goor volledig aan.
Geen dag gaat er tegenwoordig voorbij zonder nieuws over deze omhooggevallen marktkoopman. Goor gaat naar het songfestival, Goor mag niet op de begrafenis van zijn ex-manager komen, Goor heeft ruzie met Geer, Goor doet boodschappen, Goor laat operatief een moedervlek verwijderen en "ziet zijn leven aan zich voorbijflitsen", Goor heeft bij de dermatoloog een halve liter smegma laten wegzuigen, en zo kan ik makkelijk nog een A4-tje doorgaan. Zowel de Nederlandse media als de relnicht zelf denken dat iedere stinkende scheet die deze megalomane egocentrische aandachtsrukker laat vliegen nieuws is.
Laat gaan, zou je normaal gesproken denken. Geef deze talentloze pisproleet niet meer aandacht dan strikt noodzakelijk. Helaas heeft hij nu iets geflikt waarmee hij een grens heeft overschreden. Na een aantal jaar geleden samen met de vieze glijers van R&B-band Replay een CD opgenomen te hebben waarbij de hoeveelheid stromend kwijl een live optreden van de Josti Band een droge zomerdag in de Sahara doet lijken heeft hij zich opnieuw muzikaal vergrepen aan de zwarte muziek.
Goor heeft namelijk een album met orale verkrachtingen van soulklassiekers opgenomen. Is dat dan zo erg? Ja, dat is heel erg. Ik ben namelijk dol op soulklassiekers. Als soul op een smaakvolle manier gecoverd wordt (luister bijvoorbeeld eens naar Marc Broussard's geweldige album "Save Our Soul") dan sta ik er volledig achter. Maar Gordon en smaakvol? De vraag stellen is hem beantwoorden. "A Song For You" heet het gedrocht en de kwelende klefbek covert onder andere nummers van Donny Hathaway, Barry White en Luther Vandross. Worden bij De Toppers nog derdehands kutsongs door kutzangers in een kutatmosfeer voor een kutpubliek in een kutstadion met een muzikaal kutsausje overgoten, op Goor's meest recente prutsplaat worden vooral de normaal gesproken erg goede nummers van Hathaway vakkundig om zeep geholpen. En dat is dus kut!
De vraag is dus wat te doen met dit gillend speenvarken? Het eerste wat in me opkomt zijn de wat tradionelere oplossingen voor een dergelijk probleem, zoals kielhalen, vierendelen, radbraken, onthoofden en/of de schandpaal. Hoewel de schandpaal wel weer stof geeft voor een homo-erotische kwinkslag gevolgd door een daverende fake schaterlach. Hahaha. Met moderne varianten als waterboarding, het operatief verwijderen van de stembanden (zonder verdoving) of de electrische stoel is natuurlijk ook niets mis, maar is het ook een passende straf voor een vergrijp als de brute verkrachting van Soul? In feite is het enige wat je met een lul van deze omvang kan doen plastificeren en er een levensgrote dildo van maken. In dat geval is de hoofdrol van de musical Tarzan het enige wat echt recht doet aan de kwaliteiten van Gordon.
dinsdag 2 december 2008
Lelijk, deel 2
Lees ook Lelijk, deel 1.
Ik wilde net mijn plan met Archibald en Stille Sjaak delen toen Hendrik de Bolle Beer binnen liep. Nou ja, huppelen was eerder het woord. Achter hem liep het stuk ongeluk dat sinds haar komst in ons midden de sfeer goed verziekt had: de vriendin van Hendrik...aka Nurse Ratched.
'Kijk eens' krijste Marie-Antoinette. Ze duwde haar knokige vinger met de diamantenring bijna in mijn neus. 'Hendrik heeft met ten huwelijk gevraagd.'
Vol verbazing, maar vooral vol afgrijzen keken we naar onze vriend Hendrik die een beetje schaapachtig op zijn kruk ging zitten. Verdorie, dacht ik, nu zou het nog moeilijker worden om ons van haar te ontdoen.
Archibald keek verbijsterd van de grote steen om Marie's vingers naar Hendrik. Hij had voor de gelegenheid de tekst van Stille Sjaak overgenomen. De arme drommel kon geen woord uitbrengen.
'Gefeliciteerd', zei ik zachtjes en schudde Hendrik de hand. Hij mocht wat vrouwen betreft een slechte smaak hebben, je bent vrienden of niet. Hendrik bestelde bier, terwijl Marie-A. vertelde hoe Hendrik haar ten huwelijk had gevraagd. Hoe ze die avond thuisgekomen was en een pad van rozenblaadjes door het huis had zien slingeren. Hoe haar eerste ingeving was geweest om de schoonmaakster te ontslaan omdat ze haar werk niet goed deed. Een gedachte die ze snel liet varen op het moment dat ze het zoete stemgeluid van haar favoriete zanger Barry Manilow vanuit de slaapkamer had horen komen.
Hoe ze Hendrik in de slaapkamer had aangetroffen. Slechts gekleed in kamerjas, als een ware Hugh Heffner, op z'n knieën, met een ring in zijn hand. Ik geloofde mijn oren niet. Wie kon in godsnaam naar Barry Manilow luisteren zonder moordneigingen te krijgen of op zijn minst een teiltje vol te gooien met een halfverteerde maaltijd? Archibald kreeg al braakneigingen van het hele verhaal. Hij gleed van zijn kruk af en vluchtte de wc in.
Hendrik vertelde enthousiast verder over het aanzoek, maar ik zal je de details besparen. Kort gezegd zou het stel die maand erop trouwen in Kasteel Kromme Krummel. Alles betaalt door 'pappie'. Tja, die was natuurlijk maar wat blij om het monster eindelijk uit zijn huis te hebben.
Ik probeerde mijn verdriet te verdrinken door grote innamen bier. De vele glazen hadden tot gevolg dat ik een halfuurtje later mijn blaas stond te legen in het urinoir. Hendrik kwam naast me staan.
'Zo' zei hij, terwijl hij zijn minuscuul geslacht tevoorschijn haalde.
'Zo', zei ik. Ik voelde me ongemakkelijk. Ik had bijna de hele avond gezwegen en geknikt alsof het verhaal over de jacht naar de perfecte jurk mij echt geïnteresseerd had, maar kon nu, met mijn pik in mijn hand, nergens meer achter schuilen. Dan maar met de billen bloot, besloot ik.
'Zeg Hendrik,' begon ik voorzichtig. Dit zou wellicht mijn laatste kans zijn hem van zijn trouwplannen af te praten en daarom moest ik mijn woorden met de grootste zorgvuldigheid kiezen. Hendrik keek me met een vrolijke blik aan.
'Is het niet een beetje snel, om na drie maanden al in het huwelijksbootje te stappen?'
Een diepe frons verscheen op zijn voorhoofd. 'Te vroeg? Waarom? Marie is een schat. Ze is fantastisch, ze heeft laatst zelf een hele avond voetbal met me zitten kijken...'
Ah, dus daarom kon hij niet met zijn vrienden in de kroeg zitten tijdens de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Ik moest hier iets aan doen, maar Hendrik blaatte door over hoe fantastisch zijn verloofde was. 'En ze is een beest in bed. Man, de dingen die ze kan met haar tong...'
Mijn maag draaide zich om. 'Oké, dus ze is goed in bed...' Ik kreeg het mijn strot haast niet uit. Het mentale plaatje van wat haar tong met Hendriks minuscule geslacht deed zou me nog weken achtervolgen. 'Maar wat weet je nou helemaal van dat kind?' Zijn blik verstarde. Ik besloot een stapje verder te gaan. 'En hoe zit het dan met Marjolein?'
Marjolein was de stewardess met wie Hendrik nog wel eens in hogere sferen verbleef. Allebei tevreden lid van de Miles High Club, je kent het wel.
Hendrik schrok toen ik haar naam noemde en piste over de rand. Enkele spetters raakten mijn schoenen. 'Dat je haar nu net moet noemen. Lul.' Hendrik ritste dicht en liep kwaad de wc uit. Hm, dat ompraten ging fantastisch.
Toen ik even de wc uitkwam, trok Hendrik zijn jas aan. Marie-A stond buiten te roken.
'Hendrik, wacht even..' begon ik.
'Ik dacht dat je blij voor me zou zijn dat ik eindelijk de vrouw van mijn leven had gevonden!' beet hij me toe.
"De vrouw van je leven?" begon ik. 'Dude, ga alsjeblieft nu met mee naar de opticien en kijk dan nog eens goed naar je... dare I say it, verloofde!'
Archibald kwam er nu ook bij staan. 'Hij heeft gelijk, Hendrik. We zien je nooit meer man, sinds je met Nurse Ratched bent.'
'Nurse Ratched...?' Hendrik spuugde onze koosnaam voor zijn vriendin uit. 'Noemen jullie haar zo?!'
'Nou ja, op een goede dag,' begon Archibald. Ik schudde mijn hoofd zachtjes, Archibald kon beter even zwijgen.
'En jij?' vroeg Hendrik. Hij keek naar Sjaak. 'Heb jij nog een leuk koosnaampje in te brengen?' Stille Sjaak deed zijn naam eer aan en keek zwijgend met lichte paniek naar ons drietal.
'Welnu, IK weet genoeg!' schreeuwde Hendrik en stormde de zaak uit. Hij liet drie beteuterde vrienden achter.
'Dat ging goed...' zuchtte ik. 'Doe nog maar drie bier Bart,' zei ik tegen de Barman.
Archibald en ik gingen verslagen zitten.
'Fuck, hier moet echt een einde aan komen. Wat was je briljante plan nu? Ik bedoel, we kunnen het kreng moeilijk koud maken... toch?'
Even keken we elkaar aan. Nee, moord was geen optie. Tenminste, nog niet. 'Nee man, ben je gek. We moeten ervoor zorgen dat ze uit elkaar gaan, niet dat Nurse Ratched een martelaar wordt.'
Barman Bart, een grofgebouwde kerel met armen breder dan de Hulk, gaf ons ons bier. 'Ik weet nog wel iemand....'
Archibald: 'Pardon?'
'Om iemand om te laten leggen. Ik weet nog wel iemand. Mijn neef die...' begon Bart.
'Euh, bedankt Bart, maar ik denk niet dat Marie-A vermoorden ons uit de problemen haalt,' zei Archibald wijs. 'Ik bedoel, we zouden daar nooit mee weg kunnen komen. Toch?'
'Nou ja, als je van gedachten verandert... Laat maar weten,' zei Bart. En hij ging weer verder met glazen poetsen. Opeens zag ik onze vriendelijke barman, onze harige Hulk, met wie ik al menig uurtje had geconverseerd over vrouwen, drank en sigaretten, in een heel ander daglicht.
'Jongens, de oplossing is heel simpel. We moeten Hendrik en Marie-A uit elkaar drijven...'
Archibald tikte met zijn glas tegen mijn bier. 'Ja, prima, maar hoe?'
'We moeten Hendrik gewoon een betere keus geven. En wel binnen een maand, voordat hij "ja" zegt en voor eeuwig aan Nurse Ratched vastzit,' zei ik.
'Nou ja, voor eeuwig... Maar goed, scheidingsadvocaten zijn duur,' mijmerde Archibald. 'Wie had je in gedachte om onze Hendrik van gedachten te doen veranderen?' vroeg hij.
'Marjolien.'
Stille Sjaak sloeg verrukt op mijn schouder en barstte in een gelukzalig gelach uit. Dat voorspelde meestal niet veel goeds...
Ik wilde net mijn plan met Archibald en Stille Sjaak delen toen Hendrik de Bolle Beer binnen liep. Nou ja, huppelen was eerder het woord. Achter hem liep het stuk ongeluk dat sinds haar komst in ons midden de sfeer goed verziekt had: de vriendin van Hendrik...aka Nurse Ratched.
'Kijk eens' krijste Marie-Antoinette. Ze duwde haar knokige vinger met de diamantenring bijna in mijn neus. 'Hendrik heeft met ten huwelijk gevraagd.'
Vol verbazing, maar vooral vol afgrijzen keken we naar onze vriend Hendrik die een beetje schaapachtig op zijn kruk ging zitten. Verdorie, dacht ik, nu zou het nog moeilijker worden om ons van haar te ontdoen.
Archibald keek verbijsterd van de grote steen om Marie's vingers naar Hendrik. Hij had voor de gelegenheid de tekst van Stille Sjaak overgenomen. De arme drommel kon geen woord uitbrengen.
'Gefeliciteerd', zei ik zachtjes en schudde Hendrik de hand. Hij mocht wat vrouwen betreft een slechte smaak hebben, je bent vrienden of niet. Hendrik bestelde bier, terwijl Marie-A. vertelde hoe Hendrik haar ten huwelijk had gevraagd. Hoe ze die avond thuisgekomen was en een pad van rozenblaadjes door het huis had zien slingeren. Hoe haar eerste ingeving was geweest om de schoonmaakster te ontslaan omdat ze haar werk niet goed deed. Een gedachte die ze snel liet varen op het moment dat ze het zoete stemgeluid van haar favoriete zanger Barry Manilow vanuit de slaapkamer had horen komen.
Hoe ze Hendrik in de slaapkamer had aangetroffen. Slechts gekleed in kamerjas, als een ware Hugh Heffner, op z'n knieën, met een ring in zijn hand. Ik geloofde mijn oren niet. Wie kon in godsnaam naar Barry Manilow luisteren zonder moordneigingen te krijgen of op zijn minst een teiltje vol te gooien met een halfverteerde maaltijd? Archibald kreeg al braakneigingen van het hele verhaal. Hij gleed van zijn kruk af en vluchtte de wc in.
Hendrik vertelde enthousiast verder over het aanzoek, maar ik zal je de details besparen. Kort gezegd zou het stel die maand erop trouwen in Kasteel Kromme Krummel. Alles betaalt door 'pappie'. Tja, die was natuurlijk maar wat blij om het monster eindelijk uit zijn huis te hebben.
Ik probeerde mijn verdriet te verdrinken door grote innamen bier. De vele glazen hadden tot gevolg dat ik een halfuurtje later mijn blaas stond te legen in het urinoir. Hendrik kwam naast me staan.
'Zo' zei hij, terwijl hij zijn minuscuul geslacht tevoorschijn haalde.
'Zo', zei ik. Ik voelde me ongemakkelijk. Ik had bijna de hele avond gezwegen en geknikt alsof het verhaal over de jacht naar de perfecte jurk mij echt geïnteresseerd had, maar kon nu, met mijn pik in mijn hand, nergens meer achter schuilen. Dan maar met de billen bloot, besloot ik.
'Zeg Hendrik,' begon ik voorzichtig. Dit zou wellicht mijn laatste kans zijn hem van zijn trouwplannen af te praten en daarom moest ik mijn woorden met de grootste zorgvuldigheid kiezen. Hendrik keek me met een vrolijke blik aan.
'Is het niet een beetje snel, om na drie maanden al in het huwelijksbootje te stappen?'
Een diepe frons verscheen op zijn voorhoofd. 'Te vroeg? Waarom? Marie is een schat. Ze is fantastisch, ze heeft laatst zelf een hele avond voetbal met me zitten kijken...'
Ah, dus daarom kon hij niet met zijn vrienden in de kroeg zitten tijdens de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Ik moest hier iets aan doen, maar Hendrik blaatte door over hoe fantastisch zijn verloofde was. 'En ze is een beest in bed. Man, de dingen die ze kan met haar tong...'
Mijn maag draaide zich om. 'Oké, dus ze is goed in bed...' Ik kreeg het mijn strot haast niet uit. Het mentale plaatje van wat haar tong met Hendriks minuscule geslacht deed zou me nog weken achtervolgen. 'Maar wat weet je nou helemaal van dat kind?' Zijn blik verstarde. Ik besloot een stapje verder te gaan. 'En hoe zit het dan met Marjolein?'
Marjolein was de stewardess met wie Hendrik nog wel eens in hogere sferen verbleef. Allebei tevreden lid van de Miles High Club, je kent het wel.
Hendrik schrok toen ik haar naam noemde en piste over de rand. Enkele spetters raakten mijn schoenen. 'Dat je haar nu net moet noemen. Lul.' Hendrik ritste dicht en liep kwaad de wc uit. Hm, dat ompraten ging fantastisch.
Toen ik even de wc uitkwam, trok Hendrik zijn jas aan. Marie-A stond buiten te roken.
'Hendrik, wacht even..' begon ik.
'Ik dacht dat je blij voor me zou zijn dat ik eindelijk de vrouw van mijn leven had gevonden!' beet hij me toe.
"De vrouw van je leven?" begon ik. 'Dude, ga alsjeblieft nu met mee naar de opticien en kijk dan nog eens goed naar je... dare I say it, verloofde!'
Archibald kwam er nu ook bij staan. 'Hij heeft gelijk, Hendrik. We zien je nooit meer man, sinds je met Nurse Ratched bent.'
'Nurse Ratched...?' Hendrik spuugde onze koosnaam voor zijn vriendin uit. 'Noemen jullie haar zo?!'
'Nou ja, op een goede dag,' begon Archibald. Ik schudde mijn hoofd zachtjes, Archibald kon beter even zwijgen.
'En jij?' vroeg Hendrik. Hij keek naar Sjaak. 'Heb jij nog een leuk koosnaampje in te brengen?' Stille Sjaak deed zijn naam eer aan en keek zwijgend met lichte paniek naar ons drietal.
'Welnu, IK weet genoeg!' schreeuwde Hendrik en stormde de zaak uit. Hij liet drie beteuterde vrienden achter.
'Dat ging goed...' zuchtte ik. 'Doe nog maar drie bier Bart,' zei ik tegen de Barman.
Archibald en ik gingen verslagen zitten.
'Fuck, hier moet echt een einde aan komen. Wat was je briljante plan nu? Ik bedoel, we kunnen het kreng moeilijk koud maken... toch?'
Even keken we elkaar aan. Nee, moord was geen optie. Tenminste, nog niet. 'Nee man, ben je gek. We moeten ervoor zorgen dat ze uit elkaar gaan, niet dat Nurse Ratched een martelaar wordt.'
Barman Bart, een grofgebouwde kerel met armen breder dan de Hulk, gaf ons ons bier. 'Ik weet nog wel iemand....'
Archibald: 'Pardon?'
'Om iemand om te laten leggen. Ik weet nog wel iemand. Mijn neef die...' begon Bart.
'Euh, bedankt Bart, maar ik denk niet dat Marie-A vermoorden ons uit de problemen haalt,' zei Archibald wijs. 'Ik bedoel, we zouden daar nooit mee weg kunnen komen. Toch?'
'Nou ja, als je van gedachten verandert... Laat maar weten,' zei Bart. En hij ging weer verder met glazen poetsen. Opeens zag ik onze vriendelijke barman, onze harige Hulk, met wie ik al menig uurtje had geconverseerd over vrouwen, drank en sigaretten, in een heel ander daglicht.
'Jongens, de oplossing is heel simpel. We moeten Hendrik en Marie-A uit elkaar drijven...'
Archibald tikte met zijn glas tegen mijn bier. 'Ja, prima, maar hoe?'
'We moeten Hendrik gewoon een betere keus geven. En wel binnen een maand, voordat hij "ja" zegt en voor eeuwig aan Nurse Ratched vastzit,' zei ik.
'Nou ja, voor eeuwig... Maar goed, scheidingsadvocaten zijn duur,' mijmerde Archibald. 'Wie had je in gedachte om onze Hendrik van gedachten te doen veranderen?' vroeg hij.
'Marjolien.'
Stille Sjaak sloeg verrukt op mijn schouder en barstte in een gelukzalig gelach uit. Dat voorspelde meestal niet veel goeds...
Abonneren op:
Posts (Atom)
